Who were the Ancient Albanians - Part 2

 Ptolemy: "They want this Epirus—along with the aforementioned part of Macedonia—to be called Albania, after the Albanians (a people from Asia) who settled there after being driven out by the Tatars".

Ptolemeu: "Ata duan që ky Epir—së bashku me pjesën e lartpërmendur të Maqedonisë—të quhet Shqipëri, sipas emrit të Shqiptarëve (një popull nga Azia) që u vendosën atje pasi u dëbuan nga Tatarët".

Luccari Giacomo was a diplomat and historian from the Renaissance Republic of Ragusa. He was Rector of the Republic of Ragusa in 1613. He wrote about Albanians:  

"Albania took its name from the Albanians of Asia who, driven out by the Tatars, came to this part of Macedonia—situated between the Boiana River and the Hiimara (or the cliffs of Acroceraunia), the Ionian Sea, and the Camoli Stohi mountains.  Yet the name 'Albania' also encompasses Epirus, a region extending from Vallonia—known to the ancients as *Avlona Navale*—down to the Gulf of Arta (or Ambracian Gulf), inhabited by the Chaonians and Thesprotians, fierce people."

Luccari Giacomo ishte diplomat dhe historian nga Republika e Rilindjes së Raguzës. Ai ishte Rektor i Republikës së Raguzës në vitin 1613. Ai shkroi për Shqiptarët: "Shqipëria mori emrin e saj nga shqiptarët e Azisë të cilët, të dëbuar nga Tatarët, erdhën në këtë pjesë të Maqedonisë - e vendosur midis lumit Boiana dhe Himara (ose shkëmbinjve të Akrokeraunisë), Detit Jon dhe maleve Camoli Stohi. Megjithatë, emri 'Shqipëri' përfshin edhe Epirin, një rajon që shtrihet nga Valonia - e njohur nga të lashtët si *Avlona Navale* - deri në Gjirin e Artës (ose Gjirin e Ambrakisë), i banuar nga Kaonët dhe Thesprotët, njerëz të egër"

Antonio Bonfini was an Italian humanist who was the court historian for Matthias I, the king of Hungary.He wrote about Albanians: 

"When one enters Albania from Iberia through the region of Amynta, which is often rough and steep, by the river Alazani, they have delightful snakes, also scorpions and spiders, some of which force one to die laughing, while others, on the contrary, cry out in their fear: dogs are also excellent hunters by nature. In these regions there are twenty-six languages, from which it happens that a multitude of kings are worshipped everywhere, and they do not fight with any one. Albania was under the rule of the Persians, then of the Macedonians, then of the Romans. The Emperor Trajan gave them a king; now he lives under the power of the Great Dog (Great Khan). From these also sprang the Albans, some of whom at this time settled in the Peloponnese, some in Macedonia near Dyrrachium"

Magnis Canis is a Latinization of the Great Khan of the Mongol Empire.

Antonio Bonfini ishte një humanist italian i cili ishte historiani i oborrit për Matian I, mbretin e Hungarisë. Ai shkroi për shqiptarët:

"Kur dikush hyn në Shqipëri nga Iberia përmes rajonit të Amyntës, i cili shpesh është i ashpër dhe i pjerrët, pranë lumit Alazani, ata kanë gjarpërinj të këndshëm, gjithashtu akrepa dhe merimanga, disa prej të cilëve të detyrojnë të vdesësh duke qeshur, ndërsa të tjerët, përkundrazi, bërtasin nga frika e tyre: qentë janë gjithashtu gjuetarë të shkëlqyer nga natyra. Në këto rajone ka njëzet e gjashtë gjuhë, nga të cilat ndodh që një mori mbretërish adhurohen kudo, dhe ata nuk luftojnë me askënd. Shqipëria ishte nën sundimin e persianëve, pastaj të maqedonasve, pastaj të romakëve. Perandori Trajan u dha atyre një mbret; tani ai jeton nën pushtetin e Qenit të Madh (Khanit të Madh). Nga këta dolën edhe Albanët, disa prej të cilëve në këtë kohë u vendosën në Peloponez, disa në Maqedoni pranë Dyrrachium"

Magnis Canis është një Latinizim i Khanit të Madh të Perandorisë Mongole.

Calepino Ambrogio, Italian lexicographer (1440–1510), about Albanians: 

"Albania, ἀλβανία, a region in the East called from the color of the people, because they are born with white hair. It extends from the east under the Caspian Sea, along the coast of the northern Ocean to the marshes of the Mediterranean Sea. In it is the city of Albana and the river Albanus. There are fierce dogs that kill bulls and lions. It is close to this Nomadic race, between Iberia and the Caspian Sea, connected to the sea from the east, bordering on Iberia from the west, from which the river Alazone separates it. The northern side is fortified by the Caucasus Mountains. The southern side reaches Armenia. Strabo reports that the Albanians had twenty-six languages and as many kings at one time. They were and are under the rule of the Persians, then of the Macedonians, then of the Romans. But the Emperor Trajan gave them a king. Now they are believed to live under the great Dog. From these sprang the Albans, some of whom today live in the Peloponnese, some in Macedonia, near Dyrrachium, and in Epirus."

Calepino Ambrogio, leksikograf italian (1440–1510), rreth Shqiptarëve:

"Shqipëria, ἀλβανία, një rajon në Lindje i quajtur nga ngjyra e njerëzve, sepse ata lindin me flokë të bardhë. Shtrihet nga lindja nën Detin Kaspik, përgjatë bregdetit të Oqeanit verior deri në kënetat e Detit Mesdhe. Në të është qyteti i Albanës dhe lumi Albanus. Ka qen të egër që vrasin dema dhe luanë. Është afër kësaj race nomade, midis Iberisë dhe Detit Kaspik, e lidhur me detin nga lindja, në kufi me Iberinë nga perëndimi, nga e cila e ndan lumi Alazone. Ana veriore është e fortifikuar nga Malet e Kaukazit. Ana jugore arrin në Armeni. Straboni raporton se shqiptarët kishin njëzet e gjashtë gjuhë dhe po aq mbretër në të njëjtën kohë. Ata ishin dhe janë nën sundimin e Persianëve, pastaj të Maqedonasve, pastaj të Romakëve. Por perandori Trajan u dha atyre një mbret. Tani besohet se jetojnë nën Khanin e Madh. Nga këta dolën Albanët, disa prej të cilëve sot jetojnë në Peloponez, disa në Maqedoni, pranë Dyrrahut dhe në Epir."