Epirote Nobles of Cephalonia - Fisniket Epirote te Kefalonise
The 17th-century Republic of Venice administered the Ionian Islands (Corfu, Cephalonia, Zakynthos, Ithaca, and Lefkada) via a system of local military and civilian governors (Capitani / Provveditori) who were either nominated from, or sent out from, various Venetian administrative centers like Corfu or Cephalonia.The surname Cimara is a toponymic surname derived from Cimara (the Italian and Venetian spelling for Himara / Χειμάρρα in Epirus). Families bearing this surname in the Ionian and Adriatic maritime networks typically descended from refugee, mercenary (Stradioti), or noble lines that migrated from the Himara region during the Ottoman-Venetian wars of the 15th–17th centuries.
The Cimara nobles intermarried with Spanish nobles and Venetian nobles and yet they saved the name of their region. Many members of this family distinguished themselves in later times as Syndics, Ambassadors, Deputies, Judges, Physicians, etc., and it has always been one of the noblest families of Cephalonia.
Republika e Venedikut e shekullit të 17-të i administronte Ishujt Jonianë (Korfuzin, Qefaloninë, Zakinthon, Itakën dhe Lefkadën) përmes një sistemi guvernatorësh vendorë ushtarakë dhe civilë (*Capitani* / *Provveditori*), të cilët ose emëroheshin, ose dërgoheshin nga qendra të ndryshme administrative Venedikase, si Korfuzi apo Qefalonia. Mbiemri Cimara është një mbiemër toponimik që rrjedh nga Cimara (forma Italiane dhe venedikase e emrit Himarë / Χειμάρρα në Epir). Familjet që mbanin këtë mbiemër në rrjetet detare të Jonit dhe Adriatikut, zakonisht e kishin prejardhjen nga linja refugjatësh, mercenarësh (*Stradioti*) ose fisnikësh, të cilët emigruan nga rajoni i Himarës gjatë luftrave osmano-venedikase të shekujve XV–XVII.
Fisnikët e familjes Cimara lidhën martesa me fisnikë Spanjollë dhe Venedikas, por gjithsesi e ruajtën emrin e rajonit të tyre. Shumë anëtarë të kësaj familjeje u shquan në periudha të mëvonshme si sindikë, ambasadorë, deputetë, gjykatës, mjekë etj., dhe ajo ka qenë gjithmonë një nga familjet më fisnike të Qefalonisë.
His son, Giovanni Cimara, also a captain of Cephalonia, who had taken part in the Battle of Lepanto with his father, was rewarded for his extraordinary courage and exemplary conduct with a fief in Cephalonia and was inscribed in the Golden Book of Nobility of that island.
Nicolo Dalla Cimara, born in Venice around 1480, an engineer and architect, was sent by the Venetian government in 1504 to Cephalonia to repair the walls of the Fortress of San Giorgio and prepare the residences of the Venetian authorities on the island
VINCENZO Cimara born around 1590. He was Mayor of Cephalonia, Governor of the Island of Ithaca and Ambassador to Venice. In the year 1643 the Council of Cephalonia sent Vincenzo Cimara as its Nuncio to Venice. He sought and obtained from that Government a regulation for the Municipal Council of the Island. In 1669 he was armed and sent at his own expense to men to fight in Crete against the Turks. On the death of his father he was invested in 1607 with the Convent of Assisi.
Marc Antonio Cimara ishte kapiten i ushtrisë së Qefalonisë dhe u dallua veçanërisht në betejën detare të Lepantos në vitin 1571. I biri, Giovanni Cimara – gjithashtu kapiten nga Qefalonia, i cili kishte marrë pjesë në betejën e Lepantos së bashku me të atin – u shpërblye për guximin e tij të jashtëzakonshëm dhe sjelljen shembullore me një feud në Qefaloni dhe u regjistrua në Librin e Artë të Fisnikërisë së atij ishulli.
Nicolo Dalla Cimara, i lindur në Venecia rreth vitit 1480, inxhinier dhe arkitekt, u dërgua nga qeveria veneciane në vitin 1504 në Qefaloni për të riparuar muret e Kalasë së San Giorgio-s dhe për të përgatitur rezidencat e autoriteteve veneciane në ishull. Vincenzo Cimara, i lindur rreth vitit 1590. Ai shërbeu si Kryetar Bashkie i Qefalonisë, Guvernator i ishullit të Itakës dhe ambasador në Venecia. Në vitin 1643, Këshilli i Qefalonisë e dërgoi Vincenzo Cimara-n si përfaqësues (nunc) të tij në Venecia. Ai kërkoi dhe siguroi nga ajo qeveri një rregullore për Këshillin Bashkiak të ishullit. Në vitin 1669, ai organizoi dhe dërgoi me shpenzimet e veta trupa për të luftuar në Kretë kundër turqve. Pas vdekjes së të atit, në vitin 1607, atij iu dha në administrim manastiri i Asizit.
Sources: Livre d'or de la noblesse ionienne 1926, Memorie storiche e critiche dell'isola di Cefalonia
